بازنويس

گاهی وقتا سکوت همه ی ناگفته های ما رو از تو چشمامون به سادگی فریاد می زنه 

 رها کن این پرنده به آسمون پریده رو ، برو
رها کن این تولد به انتها رسیده رو ، برو 
بذار به حال خسته ی خودم بمونمو برم

سکوت آخرینمو برات بخونمو برم

 جواب گریه های این دل شکستمو نده
 جواب هق هق دل به گل نشستمو نده
 دلم تو شک موندنو ، پاهام رو ریل رفتنه 
 گناه این جدا شدن نه از توئه ، نه از منه
حالا که پیک عاشقانه های ما نمی پره

سکوت کن ، سکوت کن ،سکوت حرف آخره

رها کن این پرنده به آسمون پریده رو ، برو 
 رها کن این تولد به انتها رسیده رو ، برو 

تحملم نکن ولی نگو که خسته ای  برو

 برو ولی تو این ترانه حرف رفتنو نزن      

 اگه نشستمو از عاشقی به روی من نیار
 این از خودم بریدنو به پای بی کسیم نذار

دلم تو شک موندنو ، پاهام رو ریل رفتنه 
 گناه این جدا شدن نه از توئه ، نه از منه 
 حالا که پلک عاشقانه های ما نمی پره 
 سکوت کن ، سکوت کن ، سکوت حرف آخره

                                                                                                   پویا بیاتی